The South part 2

Waar was ik gebleven? Arequipa, juist ja. Nadat we een hostel hebben gevonden kan ik het eerste uur alleen maar genieten van de zon die op mn huid brandt. Ik ban mn skivest dan ook meteen naar de bodem van mijn trekzak. Om het gevoel nog te versterken gaan we picknicken in een park vol palmbomen en tropische planten.

De rust is van korte duur want we hebben de tocht naar de Colca Canyon voor de boeg. We trekken naar Chivay, een stad omgeven door vulkanen met besneeuwde bergtoppen. Opnieuw krijgen we een ander Peru te zien. Om bij de Colca Canyon te raken moeten we voorbij de bron van de Amazonerivier die zich op 4900 meter bevindt. Fascinerend om te zien want elke hoogte heeft zijn eigen speciale vegetatie. We kruisen velden met vicuñas (een meer elegante lamasoort), cactussen en rotstorens. Ik voel me op een andere wereld wanneer ik op het hoogste punt tussen vreemde mosachtige planten sta en amper nog kan ademen.

Wanneer we de Colca Canyon bereiken lijkt het landschap steeds meer op een sprookje. Hier sta ik dan, aan de rand van de diepste en grootste canyon ter wereld. Condors suizen boven mijn hoofd. Met een vleugelbreedte van maar liefst 3 meter zijn ze de grootste vogels ter wereld, maar dat wisten jullie ongetwijfeld wel. Ik geniet van het schouwspel en ben stiekem jaloers op de man naast mij die met zijn reuzelens de mooiste foto’s neemt.

En daar gaan we weer, de bus op terug naar Arequipa, de bus op naar Ica, onze volgende stop. Deze laatste was de ergste busrit uit mijn leven! Bleek een local bus te zijn... Geplet tussen de wel zeer fris ruikende Peruveaantjes, in een veel te kleine stoel probeerde ik de nacht te overleven. Zonder te drinken want de bus bleek geen toiletvoorziening te hebben. In Ica trekken we meteen door naar Huacachina, de oasis in de woestijn. Het ongeduld is te groot...

Opnieuw kom ik in een volledig andere wereld terecht. Een paar hostels met elk een dunebuggy voor de deur en een lagune omringd door palmbomen... Machtig om te zien dat dit kleine wereldje zich volledig afsluit van de buitenwereld door de hoge zandheuvels eromheen. Opnieuw gebruiken we onze puppyoogjes om af te bieden bij de prijs per nacht, works every time J In mijn ooghoek zie ik ondertussen iets glinsteren wat verdacht veel op een zwembad lijkt. We droppen ons gerief, springen in onze bikini en duiken het water in... za-lig!

Na bijna drie weken fysieke uitputting is dit te place to be. Twee dagen lang doen we niets anders dan hangen, overdag aan het zwembad of in de hangmatten, ‘s avonds aan de bar of het kampvuur van ons hostel. Om voor de laatste keer in actie te schieten gaan we sandboarden. De baas van ons hostel neemt ons mee in zijn buggy en al snel halen we 180km/u... Eenmaal we in de duinen terecht komen gaat hij iets trager maar voor mij voelt het als de leukste attractie ooit! We hangen volledig op ons zij wanneer hij langs de duinen rijdt. Gaat hij erover dan snellen we loodrecht naar beneden (zie filmpje met bijpassend gegil :p) We krijgen ondertussen gezellig tonnen zand binnen. Een gratis scrub hebben we dan ook alweer gehad. We trotseren de heuvels op ons plank en genieten van de zotste zonsondergang ooit. Ok ok, de zonsondergang die ik op weg naar Iquitos zag vanop de boot op de Amazonerivier komt er heel dicht bij. Het is gewoon elke keer weer anders. Ik heb de smaak van sandboarden te pakken en probeer het zeker nog eens opnieuw! Met pijn in het hart neem ik afscheid van mijn geliefde oase, vaarwel tropische rust.

Enige tijd later arriveren we in Pisco. Een stad die in 2007 volledig tegen de grond ging door een aardbeving. Hoewel de heropbouw al deels verwezenlijkt is lijk het voor mij toch meer op een spookstad. Anneleen en Ellen bezoeken er de Islas los Ballestas en zien er zeehonden en vele soorten vogels zoals pelikanen. Ik pas wegens niet zo’n grote fan van hetgeen vogels wel eens durven droppen. Heb me dan ook te pletter gelachen toen ik hoorde dat ze er alletwee van gehad hebben J

We stoppen terug waar we begonnen zijn, in de hoofdstad Lima. Al een lange tijd ging het gerucht de ronde dat Manu Chao zou komen optreden. Benieuwd en vol ongeduld gingen we een kijkje nemen. Toen we toekwamen op Plaza de Mayo konden we al raden dat het om een flauwe plezante ging want de plaza bleek niet meer dan een groot rond punt te zijn. Gevuld met goed gelovige gringo’s :p.

Helaas is deze teleurstelling het einde van mijn verhaal want na opnieuw 11 zalige busuren waren we terug op ons geliefkoosd strand...